Η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ δεν αποτελεί πανάκεια ανάπτυξης

Λεπτομέρειες

Δημοσιεύτηκε στις Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014 08:03

Στους δρόμους οι φαρμακοποιοί, στα κάγκελα οι αρτοποιοί, γενικότερα οι θιγόμενοι επαγγελματίες βρίσκονται στο δρόμο των κινητοποιήσεων, δεν αποκλείεται να δούμε παραιτήσεις υπουργών και βουλευτών, καθώς η κυβέρνηση καθυστέρησε επί πολλούς μήνες τη συμφωνία με την τρόικα και εμποδίζει τώρα την πολιτική επικύρωσή της στη Βουλή, ενώ απειλείται ακόμη και η κυβερνητική σταθερότητα.

Όταν έχεις τις προτάσεις για τις μεταρρυθμίσεις επί μήνες στο συρτάρι, αφήνεις τον καιρό να περνά και έρχεσαι την τελευταία στιγμή και χωρίς την αρμόζουσα διαβούλευση, να τα «περάσεις» όλα, είναι λογική ότι θα βρεις απέναντι σου μέτωπο αντιδράσεων.

Η, περίφημη πλέον, «εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ», που θεωρητικά φτιάχτηκε για να οδηγήσει τη χώρα γρηγορότερα στο δρόμο της ανάπτυξης, κατηγορείται τώρα, από πολλές πλευρές, ότι στην ουσία αποτελεί «εργαλείο ανακατανομής» μεριδίων στην αγορά και μεθοδολογία για να «αλλάξουν χέρια» δισεκατομμύρια ευρώ  τζίρου.

Και όπως σημειώνει ο Νίκος Φραντζής στη Ναυτεμπορική, «όπως πολλά από τα αυτονόητα, που όταν περάσουν από τον παραμορφωτικό φακό της ελληνικής πραγματικότητας χάνουν τη μορφή τους και το σχήμα τους, καταντώντας δυσδιάκριτα μορφώματα, έτσι και σε αυτή την περίπτωση η ανάγκη να εκσυγχρονιστεί το πλαίσιο λειτουργίας πολλών τμημάτων της αγοράς έχει διαστρεβλωθεί -και στα δύο άκρα του-αποκτώντας χαρακτηρισμούς οι οποίοι σε κάθε περίπτωση αποτελούν ακραίες τοποθετήσεις, που αποπροσανατολίζουν χωρίς να οδηγούν σε λύσεις».

Στην πράξη, λοιπόν, «όχι», η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ δεν αποτελεί πανάκεια ανάπτυξης. Χρειάζεται να γίνουν πολύ περισσότερα στη χώρα για να οδηγηθούμε σε ουσιαστική και μακροπρόθεσμα συντηρήσιμη αναπτυξιακή διαδικασία και πρώτα απ’ όλα χρειαζόμαστε ένα δομημένο θεωρητικά και οργανωμένο στην πρακτική του εφαρμογή αναπτυξιακό μοντέλο, το οποίο να εφαρμόσουμε για να οδηγηθούμε σε ουσιαστική αλλαγή προοπτικής.

Και ο συνάδελφος επισημαίνει: «Όμως η γενίκευση των ανατροπών χωρίς την εκλογίκευση, την ιεράρχηση και την αναγνώριση των κατά περίπτωση ιδιαιτεροτήτων, που θα αναδείκνυαν τις βασικές προτεραιότητες, προφανώς δεν ευνοεί τη συνολική μεταρρυθμιστική προσπάθεια.

Ταυτόχρονα η αναγωγή των παρεμβάσεων αυτών σε κάτι που ομοιάζει με το «ιερό λίκνο της ανάπτυξης» γεννά προσδοκίες εκεί όπου δεν υπάρχουν για να καλύψει τις πραγματικές ελλείψεις της συνολικής αναπτυξιακής πολιτικής. Ταυτόχρονα όμως η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ δεν είναι στο σύνολό της «έργο διαπλοκής, που στοχευμένα βάλλει κατά κλάδων και ομάδων».

Η υπόνοια ότι στη σύνταξή της είναι πιθανόν να έχουν παρέμβει προτάσεις που έχουν διατυπωθεί από οργανωμένες ομάδες συμφερόντων, εντός και εκτός της χώρας, δεν μπορεί να ακυρώνει τις όποιες προθέσεις μεταρρύθμισης μπορεί να περιλαμβάνει.

Η εργαλειοθήκη υποφέρει από άσκοπο γιγαντισμό, από στρεβλό επικοινωνιακό χειρισμό, από λανθασμένη -ελληνικής έμπνευσης- τοποθέτηση μεταξύ των προαπαιτούμενων και προφανώς από έλλειψη ομοιογένειας στην αποφασιστική αντιμετώπιση των παρεμβάσεων που προτείνει. Επιβεβαιώνεται έτσι ότι στις περισσότερες πολιτικές επιλογές υπάρχει ο «ορθολογικός τρόπος», αλλά υπάρχει και ο «ελληνικός τρόπος».

Με λίγα λόγια, για μια ακόμη φορά, η κυβέρνηση φαίνεται να χάνει το όποιο δίκιο της, στην προσπάθειά της να περάσει τα πάντα σε ένα πολυνομοσχέδιο, αλλιώς θα πέσει… Αν δεν μπορεί σε διάστημα μηνών να βρει λύσεις, ας πέσει να ησυχάσουμε. Άλλωστε και που δεν πέφτει, ανήσυχοι είμαστε.

Και κυρίως, δεν φαίνεται και πάλι να υπάρχει ένα αναπτυξιακό σχέδιο που θα οδηγήσει αρχικά στην σταθεροποίηση της οικονομίας και αργότερα στην ανάπτυξη έστω και με αργούς ρυθμούς. Αλλά, όλα αυτά, θα μας απασχολήσουν και πάλι μετά τις εκλογές. 

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >