Ένα μοντέλο ανάπτυξης υπάρχει, αυτό της δημιουργίας πλούτου και όχι αυτό της …Εκάλης

Λεπτομέρειες

Δημοσιεύτηκε στις Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014 08:03

Πρέπει, χωρίς καθυστέρηση, να πάμε στο νέο μοντέλο ανάπτυξης, ανέφερε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ) Γ. Προβόπουλος, παρουσιάζοντας την ετήσια έκθεση, ενώ καθόρισε ως προτεραιότητες το χαμηλό γραφειοκρατικό κόστος για τις επιχειρήσεις, τον αποτελεσματικό δημόσιο τομέα και ένα σταθερό και ευνοϊκό φορολογικό πλαίσιο.

«Απαιτείται  εκ βάθρων ανασυγκρότηση του κράτους, θεσμικός εκσυγχρονισμός σε τομείς όπως η εκπαίδευση, η υγεία και η απονομή της δικαιοσύνης… Απαιτείται η διαμόρφωση ενός φορολογικού συστήματος, σταθερού και φιλικού προς την επιχειρηματικότητα, τις επενδύσεις και την εργασία, αλλά αυστηρό απέναντι στη φοροδιαφυγή», επεσήμανε ο κεντρικός τραπεζίτης.

Εμείς να πάμε στο νέο μοντέλο ανάπτυξης, αλλά μήπως να βρεθεί και κάποιος να το περιγράψει για να το γνωρίσουμε όταν τον συναντήσουμε; Κακά τα ψέματα, η χώρα είχε ένα δικό της μοντέλο ανάπτυξης. Τα κράτος, με διάφορους τρόπους έδινε λεφτά σε ορισμένους ανθρώπους, όχι αναγκαστικά επενδυτές ή επιχειρηματίες και αυτοί αγόραζαν αυτοκίνητα, βίλες στην Εκάλη και κότερα. Επίσης έκαναν χλιδάτη ζωή, μέχρι που τέλειωνα τα λεφτά και το κράτος έβρισκε τρόπο να τους εφοδιάσει ξανά με ρευστό.

Αυτό όμως δεν είναι μοντέλο ανάπτυξης, είναι πώς να χρεοκοπήσεις μια χώρα με τεράστιες δυνατότητες και πολλές χρηματοδοτήσεις από την ΕΕ, μέσα σε 30 χρόνια. Μοντέλο ανάπτυξης υπάρχει ένα. Παράγεις, πουλάς τα προϊόντα και δημιουργείς πλούτο. Τον πλούτο τον κατανέμεις στους εργαζόμενους, δίκαια λεφτά για δίκαιη δουλειά, στους μετόχους ή ιδιόκτητες. Μετά, έρχεται το κράτος και τους φορολογεί και με τα χρήματα που συγκεντρώνει, πληρώνει τους δημόσιους υπάλληλος και άλλες κρατικές δαπάνες και κάνει και κοινωνική-προνοιακή πολιτική, συν τις όποιες υποδομές έχει ανάγκη η χώρα.

Αν καταλήξουμε ότι έτσι πρέπει να εννοούμε την οικονομία μιας χώρας, από εκεί και μετά ανήκει σε όσους εμπλέκονται με το επιχειρείν να συμβάλλουν στην διαμόρφωση του μοντέλου ανάπτυξης. Το οποίο μοντέλο, δεν μπορεί απλά να οριστεί από το κράτος, το οποίο κάποιες κατευθύνσεις μπορεί να δώσει, διαφορετικά εγκλωβίζεται η δημιουργικότητα και η καινοτομία. Εδώ βέβαια, ρόλο παίζουν και τα πανεπιστήμια της χώρας. Για παράδειγμα, δεν γίνεται, όπως γινόταν δεκαετίες στην Ελλάδα, να μπαίνεις στο πανεπιστήμιο επιστήμονας και να βγαίνεις δημόσιος υπάλληλος.

Άρα λοιπόν, το αναπτυξιακό μοντέλο, θα πρέπει να στηριχθεί από την εκπαίδευση και από όσα πρόσθεσε ο κ. Προβόπουλος. Αυτά που μας είπε να κάνουμε η τρόικα από την αρχή, αλλά εμείς πετάμε πάντα την μπάλα στην κερκίδα. Δηλαδή, χαμηλό γραφειοκρατικό κόστος, έναν τίμιο και ευέλικτο δημόσιο τομέα που θα αποτρέπει, όσο μπορεί, την διαφθορά στον ιδιωτικό τομέα και στις συναλλαγές του δημόσιου με ιδιώτες και φυσικά, ένα δίκαιο και σταθερό φορολογικό σύστημα. Έλα όμως που σε τρία χρόνια είχαμε 15 φορολογικά νομοσχέδια και δεκάδες εγκυκλίους χωρίς τελικά να έχουμε σοβαρό φορολογικό σύστημα… Ούτε την αξιοκρατία φέραμε στο δημόσιο τομέα, ούτε τον εξυγιάναμε.

Όσο για την ανάπτυξη που μπορεί να έχουμε μέσα στο 2014, δεν αποκλείεται και να καταγραφεί. Ωστόσο, δεν θα είναι πλούτος που θα κατανεμηθεί στους εργαζόμενους, άλλωστε, όταν έχεις 1,3 εκατ. ανέργους, γιατί να δώσεις αυξήσεις αφού έχεις πρόθυμα και φθηνά εργατικά χέρια. Στο δε δημόσιο τομέα, προφανώς δεν θα υπάρξουν παροχές, ενώ δεν αποκλείεται να δούμε και άλλες περικοπές σε μισθούς και σε συντάξεις, ιδίως στην περίπτωση που τα χρήματα που θα χρειαστεί η χώρα για να βγάλει την επόμενη περίοδο, είναι τόσα που καθιστούν επιβεβλημένη την υπογραφή ενός ακόμη μνημονίου.

Δυστυχώς, συνεχίζουμε να αδιαφορούμε για το πώς θα είναι η Ελλάδα και οι έλληνες σε 30 χρόνια και σκεφτόμαστε με ορίζοντα τις επόμενες εκλογές είτε στην αυτοδιοίκηση είτε για την ελληνική βουλή. Τουλάχιστον, ας αποφασίσουν τα κόμματα, όσα μπορούν στο ελάχιστο να συνεννοηθούν μεταξύ τους, σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα για το φρενάρισμα της καθοδικής πορείας και της ομαλοποίησης της οικονομίας. Τα υπόλοιπα, θέλουν και πολύ χρόνο και μεγάλη υπομονή και επιμονή. Αρετές που ακόμη δεν τις έχει συνολικά η ελληνική κοινωνία. 

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >