Γιατί μας βάζουν και ασχολούμαστε με ιστορίες για αγρίους;

Λεπτομέρειες

Δημοσιεύτηκε στις Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014 08:04

Μετά το προαναγγελθέν ναυάγιο της ελληνικής Ελιάς με τους διάφορους τύπους με άσπρα μαλλιά και με κεφάλι χωρίς μαλλιά και ενώ η χώρα βυθίζεται όσο και περισσότερο σε μια κρίση χωρίς πολλές ελπίδες να βγει ποτέ από τα τέλμα, ένα συνάδελφος ο Σταύρος Θεοδωράκης ανακοινώνει την δημιουργεί ενός νέου πολιτικού κινήματος, χωρίς λόγο και αιτία, χωρίς να υπάρχει κοινωνική ανάγκη.

Και βέβαια, ο καθένας μπορεί να πολιτευτεί, να εκτεθεί, να μας πει ότι έρχεται να μας σώσει. Αλλά, από πού προέρχονται όλοι αυτοί οι σωτήρες. Πως προκύπτει ότι οι ίδιοι έχουν αντιληφθεί ότι τους έχει ανάγκη η χώρα, ο λαός. Έχουν κάποια αίσθηση παραπάνω από τους άλλους έλληνες και αντιλαμβάνονται διαφορετικά τα πράγματα. Μήπως μιλούν με τον Θεό και τους προτρέπει να κατέβουν στο στίβο της πολιτικής και ως θεόσταλτοι μας παρουσιάζονται. Και γιατί τέλος, τους αφιερώνονται δεκάδες σελίδες από το πολύτιμο χαρτί σε εφημερίδες και περιοδικά, αλλά και στο ιντερνέτ, γιατί ασχολούνται με όλους αυτούς οι τηλεοράσεις εθνικής εμβέλειας και τα ραδιόφωνα;

Η εξήγηση είναι πολύ απλή. Αν σε ένα χωριό, εκφράσει κάποιος, στο καφενείο, την επιθυμία του να είναι πρόεδρος, μέχρι το βράδυ δεν θα έχει κυκλοφορήσει το νέο από σπίτι σε σπίτι, ακόμη και στους αχυρώνες; δεν θα είναι θέμα συζήτησης στο καφενείο την άλλη μέρα; Δεν θα το συζητούν στον μπακάλη, στον μανάβη και στον φούρναρη οι νοικοκυρές;  Δεν θα ζει όλο το χωριό για να δει τι θα απογίνει με τον υποψήφιο; Και έτσι και εμφανιστεί και αντίπαλος, δεν θα χωριστεί το χωριό στα δυο, δεν θα γίνουν πιο έντονες οι συζητήσεις για το ποιος είναι καλύτερος για να κυβερνήσει το χωριό;

Ότι ακριβώς συμβαίνει στο χωριό, συμβαίνει και στην επαρχία των Αθηνών. Μόνο που αντί να συζητούν τις υποψηφιότητες στο φούρναρη, τα λένε μεταξύ τους στο mall, στο μέγαρο, στα μπιστρό και στα διάφορα μπαρ και εστιατόρια με τις εξωτικές γεύσεις. Με μια διαφορά. Τουλάχιστον στο χωριό, τρώνε τα δικά τους τα λεφτά, αυτά που τα κέρδισαν παράγοντας υπαρκτά προϊόντα, προϊόντα της γης και μάλιστα με πολύ ιδρώτα. Οι άλλοι, σχεδόν όλοι τους, τρώνε τα λεφτά τους κράτους είτε έχουν άμεση σχέση με αυτό είτε άμεση. Και ήταν τόσα πολλά τα λεφτά της εποχής των παχιών αγελάδων, που θα έχουν να τρώνε για πολλά χρόνια. Να τρώνε και να πίνουν στην υγεία των 900 χιλιάδων που έχασαν την δουλειά του τα τελευταία τέσσερα χρόνια και των 400 χιλιάδων που δουλεύουν αλλά δεν πληρώνονται.

Και πως δεν είναι συνεχώς στην ειδησιογραφία όλοι αυτοί και είναι όλοι οι άλλοι που χωρίς κόπο έφτασαν να θεωρούνται η ελίτ της ελληνικής κοινωνίας; Σε μια περίεργη χώρα όπως είναι η Ελλάδα, συμβαίνουν περίεργα πράγματα. Όπως στην περίπτωση της ελληνικής Ελιάς, που ενώ από την αρχή φαινόταν ότι επρόκειτο για ένα θνησιγενές εγχείρημα, αν όχι κακόγουστο αστείο, όλο το χωριό, δηλαδή η επαρχία των Αθηνών, μιλούσε για αυτό το εγχείρημα, μέχρι και δημοσκοπήσεις παρουσιάστηκαν να το φέρουν στο 15%, ενώ άρχισαν και οι εξορμήσεις στην ελληνική περιφέρεια, όπως τα θέατρα όταν ολοκληρώνουν τις παραστάσεις στην πρωτεύουσα.

Καταληκτικά, πως μπορεί να συμβαίνουν όλα αυτά σε μια κατεστραμμένη χώρα και όλοι να ασχολούμαστε με τα απίθανα, τα ανούσια και όχι με τα ουσιώδη, χωρίς κανένας σοβαρός λόγος να ακούγεται για όσα μας σερβίρουν καθημερινά. Και εδώ είναι απλή η εξήγηση. Ποιος θυμάται τι έγινε με το χρηματιστήριο πριν λίγα χρόνια και ποια κατάληξη είχε η ιστορία, τι έγινε με τα δομημένα ομόλογα, τι έγινε τελικά με το σκάνδαλο της Βιστωνίδας… Ποιος θα θυμάται σε λίγα χρόνια την λίστα Λαγκάρντ και τους πρωταγωνιστές της…

Ψάχνεται για απαντήσεις;

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >