Εργασία: Αν δεν παράγουμε, ασπιρίνες για την ανεργία του άλλου

Λεπτομέρειες

Δημοσιεύτηκε στις Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014 08:04

Είναι πλέον προφανές, εκτός αν διαταχθούν από τους δανειστές, ότι τα κόμματα με ευρωπαϊκή προοπτική ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΔΗΜΑΡ, αποκλείεται να συμφωνήσουν μεταξύ τους σε ένα πολυετές πρόγραμμα σταθεροποίησης της οικονομίας και τελικά ανάπτυξης. Το μόνο που επιθυμούν είναι η εξουσία και δυστυχώς δεν έχουν και την πολιτική ικανότητα, ούτε τις γνώσεις, για να την διαχειριστούν.

Εξαιτίας δε της σχεδόν ταύτισης της πολιτικής εξουσίας με την οικονομική, και να μπορούσαν, δεν έχουν την δυνατότητα να πράξουν αυτά που πρέπει για τον λαό και όχι αυτά που θέλει ο λαός. Πόσο μάλλον, όταν εμπλέκονται και μεγάλα οικονομικά συμφέροντα από 10-15 οικογένειες που «τρέχουν» την χώρα.

Η οποιαδήποτε λύση μπορεί να προέλθει μόνο από τους δανειστές, αρκεί και οι ίδιοι, κυρίως οι της ΕΕ, να καταλάβουν ότι η σωτηρία της Ελλάδας και η έξοδος της από ένα συνεχές καθεστώς φτώχιας, θα ωφελήσει και τους ίδιους.

Άλλωστε, είναι προφανές ότι τα 50-60 δις ευρώ που απαιτούνται για να αναδιάρθρωση της ελληνικής παραγωγικής βάσης, μόνο από εξωτερικό μπορούν να προέλθουν. Με τα χρήματα αυτά και σε βάθος χρόνου 10-20 ετών, πιθανότατα να επιστρέψουν στην εργασία οι περισσότεροι από τους 900 χιλιάδες ανέργους της τελευταίας τριετίας.

Να σημειωθεί ότι με την διαδικασία αυτή, θα συγκρατηθεί εντός Ελλάδας μια κρίσιμη για την ανάπτυξη μάζα επιστημόνων, οι οποίοι σήμερα είτε έχουν μεταναστεύσει είτε αναζητούν εργασία στο εξωτερικό.

Αυτή την αναπτυξιακή διαδικασία, δυστυχώς, δεν μπορεί ούτε να την σχεδιάσει ούτε να την εφαρμόσει το πολιτικό προσωπικό της χώρας και τους λόγους τους αναφέραμε παραπάνω, αν και πρέπει να προσθέσουμε έναν ακόμη, την ταύτιση, με το μυαλό τους, «αριστερών του χαβιαριού» με τον Τσε.

Αυτό το πολιτικό προσωπικό, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να διαθέτει πόρους για προγράμματα δήθεν απασχόλησης, όπως αυτό που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός και που προφανώς αφορά σε ευκαιρίες απασχόλησης και όχι σε πραγματική εργασία η οποία θα παράγει προϊόντα τα οποία αφού πουληθούν θα παράγουν πλούτο, ο οποίος θα μοιραστεί  στα αφεντικά και στους εργαζόμενους, θα έρθει και το κράτος να εισπράξει φόρους για να πληρώσει τον δημόσιο τομέα και να κάνει κοινωνικές παροχές.

Ε, αυτό το καπιταλιστικό μοντέλο, ποτέ δεν εφαρμόστηκε στην χώρα μας, αν και είμαστε στην ΕΕ καθώς και στο ευρώ. Ακόμη και αν συνεχίζαμε να δανειζόμαστε, αν είχαμε ως χώρα παραγωγική βάση, θα αυξάναμε το ΑΕΠ και το χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ, θα ήταν διαχειρίσιμο.  Το ελληνικό χρέος έγινε μη διαχειρίσιμο, από την στιγμή από την στιγμή που το ΑΕΠ άρχισε να κατρακυλάει. Την ίδια ώρα και λόγο που δεν διαπραγματευτήκαμε, τα μνημόνια και τα προγράμματα που ακολούθησαν, απλά κράτησαν ζωντανή την χώρα και έσωσαν τις ξένες τράπεζες και το ευρώ.

Σήμερα, χωρίς «κούρεμα» του χρέους και χωρίς τα 50-60 δις για την αναδιοργάνωση της παραγωγικής βάσης της χώρας, απλά θα διαχειριζόμαστε την φτώχεια μας. Μια χώρα, συνεχώς στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, χωρίς καμιά ελπίδα ανάκαμψης.

Ωστόσο, δημοκρατία έχουμε, οι έλληνες ψηφίζουμε, έλληνες υπουργούς έχουμε και οι δανειστές, όσο και αν «διατάζουν», δεν μπορούν να μπουν στη βουλή και να ψηφίσουν. Τι να ψηφίσουν; ;Ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα, έναν αληθινά αναπτυξιακό νόμο και εκείνους τους νόμους με τους οποίους κατόπιν αξιολόγησης θα αποκτήσουμε έναν ευέλικτο, αποτελεσματικό και σχετικά τίμιο δημόσιο τομέα.

Από την στιγμή που ούτε αυτά, τα απαραίτητα για να γίνουμε σοβαρό κράτος, δεν μπορούμε να κάνουμε, γιατί να μας βοηθήσουν για να αναπτυχθούμε; Να ρίξουν λεφτά για ανάπτυξη της παραγωγής και να δουν ανάπτυξη των τραπεζικών λογαριασμών και των ακινήτων, με πισίνα… Γιατί να ρίξουν λεφτά, για να τα δουν να πηγαίνουν στην κατανάλωση και στην πληρωμή μη παραγωγικών υπαλλήλων και εκατοντάδων χιλιάδων συνταξιούχων 45-55 ετών… Ο Θεός να τους φωτίσει… (τους δικούς μας).

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >