Η χθεσινή είδηση που μας έκανε να «πέσουμε από τα σύννεφα» έλεγε ότι «στον οικονομικό εισαγγελέα αποστέλλονται οι περιπτώσεις 143 προϊσταμένων και υπαλλήλων εφοριών που εμφανίζονται να έχουν στείλει εμβάσματα στο εξωτερικό συνολικού ύψους άνω των 100.000 ευρώ ο καθένας, κατά την περίοδο 2009 – 2011».
Και η είδηση που επίσης μας είχε κάνει να πέσουμε από τα σύννεφα» τον Φεβρουάριο του 2012, έλεγε πως «στη δημοσιότητα βγήκε η νέα έκθεση της τρόικα η οποία αποκαλύπτει πως 130 εφοριακοί έστειλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό… Η πρόταση της τρόικα για απολύσεις των 130 υπαλλήλων είναι ξεκάθαρη, ενώ συμπληρώνεται από μια ακόμη σύσταση: Την άμεση πρόσληψη μέχρι το τέλος Μαρτίου 200 ελεγκτών από τον ιδιωτικό τομέα».
Ναι, καλό υποθέτετε, πρόκειται για την ίδια περίπτωση, η οποία μπορεί και να κρατήσει 10 χρόνια. Αυτοί που ήταν υπεύθυνοι για ελέγχους εμβασμάτων στο εξωτερικό, είχαν βγάλει λεφτά στο εξωτερικό, όπου έχει πιο καθαρό αέρα…
Το να πέσεις από τα σύννεφα μια φορά, είναι λογικό στον κόσμο που ζούμε και ο οποίος δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Αλλά στην Ελλάδα, παράγινε το φαινόμενο. Αν κοιτάξεις ψηλά, είτε θα δεις να μας ψεκάζουν, είτε ανθρώπους να πέφτουν από τα σύννεφα. Και πέφτουν κατά χιλιάδες, ένα φαινόμενο που δεν τελειώνει ποτέ. Και αφού πέσουν, ξανανεβαίνουν, για να …ξαναπέσουν.
Έτσι δεν πέσαμε από τα σύννεφα όταν απαγγέλθηκαν οι κατηγορίες στον Άκη, έτσι δεν πέσαμε όταν άρχισαν να μπαίνουν στη φυλακή επιχειρηματίες της χρονιάς, έτσι και όταν μαθαίνουμε για συντάξεις που παίρνουν πεθαμένοι, για επιδόματα τυφλών σε ανοιχτομάτηδες, για πάμπλουτους επιχειρηματίες με υπερχρεωμένες τις επιχειρήσεις τους.
Κατά τον ίδιο τρόπο, πέφτουμε από τα σύννεφα όταν μαθαίνουμε ότι ο σέντερ φορ έδενε τα παπούτσια του στην σέντρα, όταν δηλαδή μας ενημερώνουν οι άλλοι, από το εξωτερικό, για στημένα παιχνίδια. Εμείς, ούτε που το είχαμε καταλάβει, άσχετο αν παίξαμε 1000 ευρώ στο ματσάκι που μας σφύριξε ο αδελφός του μπατζανάκη του πρωτοξάδελφου της κουνιάδας της συζύγου μας.
Να σας πω, και εγώ συμφωνώ με τον Γιώργο Παπανδρέου ότι «λεφτά υπάρχουν», υπάρχουν ακόμη και τώρα και υπήρχαν πάρα πολλά και για πολλά χρόνια. Μόνο που ο πρώην πρωθυπουργός δεν είπε πως αυτά τα λεφτά, η χώρα ολόκληρη λεηλατήθηκε για δεκαετίες, από λαμόγια, κολλητούς και κάθε είδους ανθρωπάκια που βρήκαν την ευκαιρία να αρπάξουν ότι βρέθηκε μπροστά τους, χωρίς κανείς να τους παρατηρήσει, τι κάνεις πατριώτη…, ενώ και να το έλεγες, θα βρισκόταν αρκετοί να σου προσάψουν την κατηγορία ότι χαλάς την πιάτσα.
Για αυτό λοιπόν πέφτουμε σήμερα από τα σύννεφα. Και η πλάκα είναι ότι θα συνεχίσουμε να πέφτουμε και στο μέλλον, γιατί όσο και να ταρακουνηθήκαμε από την κρίση, δεν κάνουμε και κάτι για να την σταματήσουμε, να βάλουμε στα ταμεία του κράτους τα λεηλατημένα, να δείξουμε σε όσους μας κατηγορούν ότι πράγματι αλλάζουμε.
Και ξέρεται γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί όσο ψηλά και αν είναι τα σύννεφα από τα οποία πέφτουμε, όσο έχουμε ακόμη τις αισθήσεις μας, ανοίγουμε το αλεξίπτωτο και πέφτουμε στα μαλακά. Και κάνουμε πως δεν θυμόμαστε. Έτσι, μετά από λίγο καιρό, ξαναπέφτουμε…
Άλλωστε, η έννοια «πέφτω από τα σύννεφα», σημαίνει ότι εκπλήσσομαι αρνητικά επειδή πίστευα κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που πραγματικά συνέβη. Όμως όλοι, γνωρίζαμε τι πραγματικά συνέβαινε…