Το τερμάτισαν πολλοί εντός και εκτός βουλής

Λεπτομέρειες

Δημοσιεύτηκε στις Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013 10:45

Ο Καλαματιανός ο μάγκας, ο Αλέξης thekid από το Texas, ο Βαγγέλης ο υποβρυχιάκιας, η βουλευτίνα «βοήθεια με ωθούν», η άλλη βουλευτίνα στα κάγκελα του Πολυτεχνείου, ε… συγνώμη, της πρώην ΕΡΤ και τα άλλα τα παιδιά… Όχι, δεν πάει άλλο, αυτό δεν είναι κοινοβούλιο και επείγει να αλλάξει η κατάσταση του.

Πρώτον, να εφαρμοστεί ο κανονισμός της βουλής για την απαγόρευση να διαβάζει αυτούσια την ομιλία του ο βουλευτής ή ο αρχηγός κόμματος. Πράγματι, δεν υπάρχουν ρήτορες στην σημερινή βουλή, αλλά δεν γίνεται άλλο να διαβάζουμε ευφυολογήματα, ατάκες και ότι άλλο σκέφτονται οι κειμενογράφοι. Να βγάλουν και αυτοί το ψωμί τους, αλλά να μη πέφτουν και τα δικά μας τα αυτιά κάθε φορά που τους ακούμε να …αγορεύουν.

Ας αναλάβουν οι παλαιότεροι των βουλευτών να νουθετήσουν τους νεότερους, όσους τουλάχιστον έχουν ξεφύγει και νομίζουν ότι βρίσκονται σε φοιτητικά αμφιθέατρα ή σε ακτιβίστικες ενέργειες για την διάσωση της καρέτα-καρέτα. Ύβρεις, γέλωτες, ακτιβισμοί, λεκτικές υπερβολές, απίστευτες ατεκμηρίωτες κατηγορίες και σκοτεινά υπονοούμενα, όλα τα είδαμε το τριήμερο της συζήτησης της πρότασης μομφής.

Όσο για την ουσία της κριτικής από την αντιπολίτευση και των πολιτικών θέσεων και του έργου της κυβέρνησης, όλα αναμενόμενα. Άλλωστε, μετά το ταξίδι στο Τέξας του κ. Τσίπρα, το «πάση θυσία στο ευρώ», διαθέτει αυξημένη, πολύ αυξημένη πλειοψηφία στην βουλή και ας λένε ότι θέλουν οι οπαδοί, τα στελέχη και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Ας δούμε όμως πως περιγράφει το τριήμερο στη βουλή ο Νίκος Φραντζής στη «Ναυτεμπορική».

«Το μη αναμενόμενο δεν εξέπληξε με την απουσία του, όπως και το αδιάφορο δεν ενθουσίασε με την παρουσία του. Η χθεσινή ολοκλήρωση στη Βουλή της διαδικασίας για την πρόταση δυσπιστίας της αντιπολίτευσης έναντι της κυβέρνησης και γενικότερα η τριήμερη συζήτηση δεν πρόσθεσε τίποτα το εξαιρετικό σε όσα γνωρίζαμε ήδη για την ένταση της κρίσης την οποία βιώνουμε, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι δεν κατάφερε να δώσει ούτε μία -ανεπαίσθητη έστω, αλλά υπαρκτή- ιδέα για το πώς και το πότε θα βγούμε από αυτήν.

Οι επαναλαμβανόμενες από την πλευρά του κυβερνητικού συνασπισμού αναφορές στις βελτιώσεις τις οποίες έχουμε πετύχει περίσσεψαν για άλλη μια φορά, αλλά, δυστυχώς, δεν ήταν αρκετές για να αποκαταστήσουν την ηρεμία κανενός πολίτη όταν η ανεργία παραμένει στα εφιαλτικά της ποσοστά και το δημόσιο χρέος διατηρείται ως μόνιμη απειλή, παρά τις αιματηρές περικοπές. Και, μάλιστα, η αδυναμία να πειστεί οιοσδήποτε ενισχύεται την παραμονή μιας συμφωνίας με την τρόικα που θα φέρει δυσμενείς μεταβολές στα εργασιακά και ασφαλιστικά δεδομένα, καθώς και νέες φορολογικές επιβαρύνσεις - και ας αφήσουμε παραπέρα το εύρημα που λέει ότι τα «γνωστά» μέτρα δεν είναι νέα, ούτως ή άλλως το ήδη ισχνό πορτοφόλι θα αδειάσει ακόμη περισσότερο.

Ο κάτοχος αυτού του άδειου, πλέον, πορτοφολιού στάθηκε ωστόσο με την ίδια αβεβαιότητα για το μέλλον και απέναντι στην υπεροψία της επερχόμενης εξουσίας, την οποία δεν έχασε την ευκαιρία να επιδείξει η αξιωματική αντιπολίτευση. Ωστόσο, αυτό ήταν το μόνο το οποίο διέθετε σε επάρκεια, καθώς όλα τα περί διαπραγμάτευσης και ανατροπής του μνημονίου, όσα δηλαδή χαϊδεύουν τα κουρασμένα από τα κηρύγματα λιτότητας αφτιά, δεν συνοδεύτηκαν από προτάσεις τέτοιες που να ξεφεύγουν αισθητά -και κυρίως ενθαρρυντικά για το μέλλον- από τη λογική των «λεφτά υπάρχουν» διακηρύξεων όχι μόνο του πρόσφατου, αλλά και του απώτερου παρελθόντος.

Οι λύσεις, λοιπόν, ήταν είδος εν ανεπαρκεία. Τι περίσσευε; Οι αναφορές σε αδιέξοδα που επιστρατεύτηκαν σε κάθε περίπτωση για να περιγράψουν την πολιτική του αντιπάλου. Ουδείς, ωστόσο, έδειξε ειλικρινές ενδιαφέρον στο γεγονός ότι τα πραγματικά αδιέξοδα τα αντιμετωπίζει ο ίδιος ο πολίτης στην καθημερινότητά του και δεν έχουν καμιά σχέση με αυτά που περιγράφονται από το βήμα της Βουλής»…

Για να μη κοροϊδευόμαστε, θα έχετε ακούσει βουλευτές να λένε πως οι «300» δεν είναι άγιοι όλοι και πως όλο και θα υπάρχει κάποιος κατεργαράκος, καθώς στη βουλή αποτυπώνεται η ελληνική κοινωνία. Λοιπόν, μπορεί να έχουν και δίκιο, ωστόσο, δεν ισχύει και το αντίστροφο, δηλαδή, στην ελληνική κοινωνία δεν αποτυπώνεται η βουλή. Τόσο πολύ το έχουν τερματίσει στο «ναό της δημοκρατίας».

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >