«Θεός» το ιδιωτικό, στο «πυρ το εξώτερο» το δημόσιο

Λεπτομέρειες

Δημοσιεύτηκε στις Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013 08:12

Αυτή η αντιπαροχή μας έκανε καλό καθώς η πλειοψηφία των ελλήνων έβαλε κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του, αλλά μας έκανε και ένα μεγάλο κακό, να έχουμε θέσει σε πλήρη ανυποληψία τα δημόσια κτίρια, ενώ θεωρούμε πλέον …λατρευτικούς χώρους κάθε ιδιωτικό ακίνητο. Αυτό, το βλέπουμε λίγο πολύ στο πώς κατασκευάζουμε τα δημόσια κτίρια, στο πως τα βανδαλίζουμε, βλέπε αφίσες και γραφή, το βλέπουμε όμως να αποτυπώνεται και στον τρόπο άσκησης τη πολιτικής.

Για παράδειγμα και καλύτερο δεν θα υπάρξει ποτέ, βουλευτές ΠαΣοΚ και ΝΔ μέχρι και την κυβέρνηση είναι έτοιμοι να ρίξουν αν τα ακίνητα των ψηφοφόρων τους φορολογηθούν περισσότερο από όσο οι ίδιοι επιθυμούν ή αν τα ακίνητα (κατοικίες) και πάλι των ψηφοφόρων τους βγουν σε πλειστηριασμό, αφού αυτοί δεν πληρώνουν τις δόσεις του στεγαστικού τους δανείου.

Και θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι πρόκειται για βουλευτές σοσιαλιστές και της λαϊκής δεξιάς που νοιάζονται για τον λαό, μοχθούν για τον συνάνθρωπο και είναι έτοιμοι να χάσουν και τις βουλευτικές τους θέσεις, για να μη ξεσπιτωθούν έλληνες, αλλά δεν είναι καθόλου έτσι.

Γιατί πολύ απλά, οι ίδιοι βουλευτές είναι που ψήφισαν τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις με τις οποίες τα ακίνητα του δημοσίου βγαίνουν στο σφυρί για να ξεπληρώσουμε το χρέος και όχι για αναπτυξιακούς στόχους. Και δεν είναι ένα και δύο ακίνητα, είναι σχεδόν η μισή Ελλάδα που θα βγει στο σφυρί, από χθες δε αρχίσαμε να το νοιώθουμε έντονα και τοπικά με τα Ξενία και το κάμπινγκ της Αλεξανδρούπολης να καταλήγουν στο Ταμείο Αξιοποίησης το γνωστό ΤΑΙΠΕΔ.  Είχε προηγηθεί και άλλη παραθαλάσσια έκταση στην Ροδόπη, πιθανόν δε να ακολουθήσουν και άλλες στο μέλλον.  Εκτάσεις και κτίσματα του δημοσίου που είτε έχουν μισθωθεί ήδη σε ιδιώτες είτε, στις περισσότερες των περιπτώσεων, η χρήση τους έχει παραχωρηθεί σε δήμους, οι οποίοι εκτός από έσοδα, ασκούν και κοινωνική πολιτική, με τα συγκεκριμένα ακίνητα.

Και όμως, καμιά κυβέρνηση δεν θα κινδυνέψει να πέσει από το σάλπισμα για το γενικό ξεπούλημα της δημόσιας γης. Γιατί πολύ απλά, αυτή η γη, αυτά τα ακίνητα, δεν έχουν ιδιοκτήτες συγκεκριμένους ψηφοφόρους, έχουν ιδιοκτήτη τον «απρόσωπο» ελληνικό λαό. Και ο «απρόσωπος» λαός, ούτε ψηφίζει, ούτε πιάνει από το μανίκι τον βουλευτή, ούτε ξημεροβραδιάζεται στο γραφείο του.

Παραδόξως λοιπόν, να μη χάσει κανείς το σπίτι του από πλειστηριασμό (ακόμη και αν είναι κακοπληρωτής;), να χάσουμε όμως όλοι τα δημόσια ακίνητα. Να πληρώσουμε όσο το δυνατόν λιγότερο για τον φόρο ακίνητης περιουσίας, αλλά να δώσουμε 10 ευρώ, τουλάχιστον, για να περάσουμε τα Τέμπη με τα διόδια το ένα πίσω από το άλλο και ενώ ακόμη δεν υπάρχει …δρόμος.

Περίεργα, πολύ περίεργα ασκείται στην Ελλάδα η πολιτική. Να σημειωθεί ακόμη, ότι θα πέσει μεν η κυβέρνηση για τους πλειστηριασμούς ή για τον φόρο ακινήτων, αλλά δεν θα πέσει ποτέ η ρημάδα, αν κάποιος δει την επιχείρηση του να διαλύεται γιατί δεν μπορεί να πληρώσει το επιχειρηματικό δάνειο. Ούτε θα δούμε να συζητείται στη βουλή πρόταση μομφής γιατί εδώ και τρία χρόνια τίποτα δεν έγινε με την λίστα Λαγκάντ. Ούτε κανείς θα ζορίσει την όποια κυβέρνηση για να δει που κατάληξε ο πακτωλός των χρημάτων που με την μορφή των επενδύσεων δόθηκαν στη Θράκη.

Αν το καλοεξετάσει κανείς, όλα εξαρτώνται από το αν το συμφέρον είναι ιδιωτικό ή δημόσιο. Για το ιδιωτικό συμφέρον, όλα μπορούν να συμβούν, για το δημόσιο, ελάχιστοι είναι που ενδιαφέρονται. Άλλωστε, για αυτό πτώχευσε η χώρα δύο φορές, «διαπραγματευτήκαμε» άλλες δύο, υπογράψαμε δανειακή σύμβαση βάζοντας ενέχυρο κάθε τι δημόσιο και συνεχίζουμε να σφυρίζουμε αμέριμνα λες και δεν συμβαίνει τίποτα.

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >